Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Život

San

La­di­slav Ba­bić

SAN

 

 

… Sa­njao je ka­ko jed­nog pro­hlad­nog, vje­tro­vi­tog ali sun­ča­nog je­se­njeg da­na, še­će oro­nu­lom sred­nje­e­vrop­skom je­zgrom svo­ga gra­da, raz­gle­da­va­ju­ći vre­me­nom de­va­sti­ra­ne or­na­men­te, ki­pi­će, stu­pi­će i pri­god­ne nat­pi­se po pro­če­lji­ma ku­ća. Po­vre­me­no bi ne­što bi­lje­žio u svoj ove­ći blok, ukra­ša­va­ju­ći tu i ta­mo svo­je bi­lje­ške cr­te­ži­ma. Stu­di­rao je po­vi­jest umjet­no­sti te je že­lio pri­ku­pi­ti auten­tič­nu gra­đu ko­ja ni­je bi­la bun­ke­ri­ra­na po ne­pri­stu­pač­nim mu­zej­skim spre­mi­šti­ma ili, u ma­njoj mje­ri, iz­lo­že­na uvi­du jav­no­sti tri­put tjed­no od 8 do 14 sa­ti, već se – go­to­vo sa­mo­svi­je­sna sa­mo­za­taj­no iz­lo­že­ne este­ti­ke svo­je slo­bo­de, spram uskla­di­šte­nih pri­mje­ra­ka, sa­ma nu­di­la po uli­ca­ma i tr­go­vi­ma rod­nog gra­da. Upra­vo dok je s fa­sa­de jed­nog pra­vog ar­hi­tek­ton­skog bla­ga – neo­dr­ža­va­nog, ja­sno, jer lju­di u ži­vo­tu uglav­nom če­znu za sa­svim dru­gom vr­stom vri­jed­no­sti – du­bo­ko za­du­blje­no, men­tal­no izo­li­ran od ostat­ka svi­je­ta oko se­be, kon­cen­tri­ra­no ski­ci­rao ne­ke pra­sta­re ma­son­ske sim­bo­le; še­star, ku­to­mjer, tro­kut, pen­ta­gram, So­lo­mo­nov pe­čat… „kra­jič­kom“ slu­ha što mu je valj­da in­stink­tiv­no još odr­ža­vao ve­zu sa oko­li­nom, za­ču­je gla­sni, ne­zna­no ko­me upu­ćen, upo­zo­ra­va­ju­ći krik ras­po­zna­va­ju­ći tek ri­je­či: …cri­jep… čo­vje­če… sklo­ni se… a on­da ga, po­put ne­pro­zir­ne ča­hu­re, oba­vi­je ta­ma i on uto­ne u ne­što, snu slič­no.

… Sa­njao je ka­ko jed­nog pro­hlad­nog, vje­tro­vi­tog ali sun­ča­nog je­se­njeg da­na, še­će oro­nu­lom sred­nje­e­vrop­skom je­zgrom svo­ga gra­da, raz­gle­da­va­ju­ći vre­me­nom de­va­sti­ra­ne or­na­men­te, ki­pi­će, stu­pi­će i pri­god­ne nat­pi­se po pro­če­lji­ma ku­ća. Po­vre­me­no bi ne­što bi­lje­žio u svoj ove­ći blok, ukra­ša­va­ju­ći tu i ta­mo svo­je bi­lje­ške cr­te­ži­ma…

. . .

 Priča iz zbirke kratkih priča „Najkraće priče 2011“, priredio Djordje Otašević, IK Alma.

Ostavite komentar

Ostavite komentar