Podeli dobar sadržaj sa prijateljima:

SVRAB NA VETROVOJ KOŽI

svrab na vetrovoj koži

Progone nas i muče večna pitanja,
velike misli otiskuju se sa naših čela
da budu svrab na vetrovoj koži.

Nasuprot tome, noćno nebo narasta kao žlezda
u groznici. Lečiti se gorkim upitnicima.
Ići kroz svet učeći od mahovine i peska.
Jednom sam video gospođu koja razgovara
sa cvećem. Klimale su aprilske glave
na zelenim vratovima kao monasi nad tajnom.

Prethodna zima beše duga,
sa kratkim nazubljenim danima
i vetrom koji se češao
o vrhove praznih crkava.

NEZAPISANO U DNEVNIK

Vetar bi dolazio dižući u vazduh
prazne nogavice i rukave,
kao brbljivi krojač, besan na decu
koja prerastaju odeću.

Jurili smo kroz dvorišta
u kojima plešu zastave opranog veša.
Beše to tvrđava doba krojenog po meri
sna i bezazlenstva,
sa stražama večnih kopriva.

Još ponekad, u snu, zaškripe vrata
na davno napuštenoj
krojačnici vetra.

Podeli dobar sadržaj sa prijateljima: